V. jako wydzierżawiającym a L. E. (1) jako dzierżawcą, na podstawie której wydzierżawiający oddał dzierżawcy do
używania i pobierania pożytków na okres od 1 sierpnia 2004 roku do 31 marca 2007 roku udział wynoszący 3/8
części w gruncie oznaczonym jako (...) nr (...) o pow. 0,0561 ha, celem wykorzystywania przedmiotu dzierżawy
pod działalność handlową z prawem postawienia tymczasowego obiektu handlowego (k. 75 akt I Ns 73/16), jak
również naliczenie opłaty za bezumowne korzystanie z udziału w tym gruncie pod działalność handlową w okresie
od 8 kwietnia do 31 lipca 2004 roku (k. 76 tych akt). Z umowy tej wynika, że oddanie tej nieruchomości innej
osobie do używania i pobierania pożytków było możliwe i nastąpiło w ramach udziału 3/8 części we współwłasności
przysługującego Gminie V., nie było do tego konieczne posiadanie wykraczające ponad ten udział. Znamienne, że w
uzasadnieniu apelacji umowę z L. E. (1) w odwołaniu do sprawy I Ns 73/16 łączono nie z działką numer (...) tylko z
pozostałymi działkami (objętymi K. 740 i K. 741), twierdząc, że umowa ta świadczy o tym, że Skarb Państwa władał
tamtymi nieruchomościami jedynie w zakresie przysługującego mu udziału nabytego przez przemilczenie w sprawie
Ns 361/60, tymczasem umowa z L. E. (2) dotyczyła w rzeczywistości działki numer (...), co jednoznacznie wynika z
jej treści. Twierdząc, że umowa z tą osobą nie wykraczała poza przysługujący udział apelujący w istocie potwierdził,
że istniała możliwość udostępnienia innym osobom nieruchomości stanowiącej działkę numer (...) nie wykraczając
poza uprawienia, które przysługiwały na podstawie stosunku współwłasności najpierw Skarbowi Państwa a następnie
Gminie V.. Stan faktyczny tego obszaru, oznaczonego po podziałach na jednej z map jako działka (...), na listopad
2018 roku widać na dokumentacji fotograficznej z oględzin sądowych w sprawie I Ns 73/16 – k. 634 -634a tych
akt. Stan ten nie wskazuje na dokonanie znaczących nakładów, jest to teren w części wykorzystywany jako parking,
chodnik, trawnik, przy czym samo utwardzenie miejsc wykorzystywanych na parkowanie pojazdów w części jest
jedynie prowizoryczne (tłuczeń), w części stanowi starą trylinkę, w części zaś kostkę, a w niniejszym postępowaniu nie
wykazano nawet kto poniósł nakłady na wykonanie tych utwardzeń, nie ma w tym zakresie nawet skonkretyzowanych
twierdzeń a tym bardziej dowodów na ich poparcie, a znajdujący się na tym obszarze szlaban zagradzający dostęp
do miejsc parkingowych wykonała rodzina V., co wynika z dowodów przeprowadzonych w sprawie I Ns 73/16, ale i z
przyznania przez wnioskodawcę w obecnym postępowaniu.
Z prawidłowych ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że Skarb Państwa (Zarząd Miejski w V.) objął przedmiotową
nieruchomość położoną przy ul. (...) we władanie w dniu 1 lutego 1946 roku w zamierzeniu jako nieruchomość
opuszczoną przez właścicieli (a wcześniej była ona w tymczasowym zarządzie państwowym, czego potwierdzeniem jest
to, że sprawa C 463/45 o przywrócenie posiadania toczyła się przeciwko Tymczasowemu Zarządowi Państwowemu
w V.). W dokumencie opisu nieruchomości wprost wskazano na charakter tej nieruchomości jako opuszczonej, ze
wskazaniem, że nie było wniosku o reprywatyzację, co uprawnia do wniosku, że Zarząd Miejski w V. nie wiedział
wówczas o tym, że zakończyło się postępowanie dotyczące przywrócenia posiadania nieruchomości w zakresie
udziału 5/8 części – por. k. 26. Od tamtej pory Skarb Państwa administrował nią, prowadząc z jej wykorzystaniem
publiczną gospodarkę mieszkaniową (najem lokali). Prawidłowo Sąd Rejonowy odwołał się do charakteru władania
nieruchomością opuszczoną, nie mającego charakteru posiadania samoistnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
jednolicie jest ujmowana kwestia władania przez Skarb Państwa nieruchomością w związku z wykonywaniem zarządu
państwowego na podstawie określonych przepisów, w szczególności przepisów ustawy z dnia 6 maja 1945 roku o
majątkach opuszczonych i porzuconych (Dz.U. Nr 17, poz. 97 ze zm.), dekretu z dnia 8 marca 1946 roku o majątkach
opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. Nr 13, poz. 87 ze zm.), rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia
9 czerwca 1959 roku w sprawie przejmowania budynków w zarząd państwowy (Dz.U. Nr 38, poz. 237 ze zm.) czy
rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 października 1974 roku w sprawie
przejmowania budynków nie stanowiących własności jednostek gospodarki uspołecznionej w zarząd terenowych
organów administracji państwowej lub jednostek gospodarczych (Dz.U. Nr 37, poz. 222). W tych przypadkach
przyjmuje się, że władanie nieruchomością przez Skarb Państwa jest władaniem za właściciela lub posiadacza, a nie
władaniem "w charakterze właściciela", nie stanowi więc posiadania samoistnego w rozumieniu prawa cywilnego,
prowadzącego do zasiedzenia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1987 roku,
OSNCP 1988, nr 7-8, poz. 91, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1992 roku, III CZP 133/92, OSP 1993,
nr 7, poz. 153, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 1993 roku, V CK 24/03, z dnia 7 lutego 2003 roku, III
CKN 1344/00, z dnia 9 maja 2003 roku, V CK 24/03, z dnia 22 października 2004 roku, II CK 93/04, z dnia 9 marca