Po uzyskaniu dyplomu Wydziału Lekarskiego (...) Cesarskiego w W. w 1905 roku, H. G. rozpoczął pracę w Szpitalu dla Dzieci im. B. i B. w W. jako lekarz pediatra, gdzie pracował do 1912 roku. W dniu 7 października 1912 roku H. G. został dyrektorem mieszczącego się przy ul. (...) w W. (...) S. – placówki opiekuńczej dla dzieci żydowskich. H. G. zajmował się także m.in. literaturą i publicystyką – tworzył pod pseudonimem (...) K.. W dacie wybuchu II wojny światowej H. G. nadal prowadził Dom S. przy ul. (...). Po utworzeniu getta (...) w dniu 2 października 1940 roku, decyzją władz okupacyjnych Dom S. został przeniesiony do budynku mieszczącego się na terenie getta, przy ul. (...). Będąc umieszczonym w getcie, które zostało odizolowane od reszty miasta i zamknięte począwszy od dnia 16 listopada 1940 roku, H. G. nadal zajmował się Domem S., opiekując się jego wychowankami. (fakty powszechnie znane, nadto biografia H. G. k. 34-41 oraz k. 47-55) Wiosną 1942 roku w lasach nad B., wzdłuż linii kolejowej S. – M., niedaleko wsi P., w odległości około 6 km od stacji kolejowej T., powstał niemiecki obóz zagłady oznaczony jako (...). Obóz ten powstał obok znajdującego się w pobliżu kopalni żwiru obozu pracy (...). Władze okupacyjne zdecydowały o utworzeniu obozu (...) w celu realizacji planu eksterminacji ludności żydowskiej. Obóz ten nie miał bowiem charakteru obozu karnego, przejściowego, czy koncentracyjnego, gdzie przywożone tam osoby miałyby być przetrzymywane, więzione i wykorzystywane do pracy. Obóz (...) służył wyłącznie masowemu zabijaniu osób przetransportowywanych tam z gett i więzień z terenu całej Polski – przede wszystkim z obszaru Generalnego Gubernatorstwa – ale również z innych krajów Europy. Między innymi z uwagi na masowość osób uśmiercanych w obozie każdego dnia w komorach gazowych, nie prowadzono ewidencji osób przywożonych do obozu i zabijanych w nim. Do obozu (...) doprowadzona została linia kolejowa i tą drogą, każdego dnia na miejsce docierały wagony wypełnione osobami wywożonymi z gett. Osoby przywożone do T. w transportach były kierowane bezpośrednio z rampy kolejowej do miejsca, w którym kazano im się rozebrać, zostawić wszelkie kosztowności, następnie zaś kierowano je bezpośrednio do komór gazowych wskazując, że udają się do kąpieli, po której mieli otrzymać nowe ubrania i zostać skierowani do pracy – co w rzeczywistości mogło nastąpić jedynie zupełnie wyjątkowo, w przypadku młodych, zdrowych mężczyzn. Brak jest jednak danych źródłowych świadczących o tym, by ktokolwiek z osób przywiezionych do T. nie został skierowany bezpośrednio po przybyciu do komory gazowej. W rzeczywistości wszyscy ginęli, ich ciała zaś masowo spalano, szczątki zakopując w masowych mogiłach. (fakty powszechnie znane, E. W. „17 dni w T.”, Towarzystwo (...), 2008 rok, A. S., B. E., D. L., J. L., J. G. (3) „Zagłada Ż.. Studia i (...)” Stowarzyszenie Centrum (...) 2012 rok) Od dnia 22 lipca 1942 roku na murach domów getta w W. rozlepiano obwieszczenia Rady Żydowskiej o przesiedleniu ludności getta, co stanowiło w istocie rozpoczęcie wielkiej akcji likwidacyjnej getta. Pierwszy transport do T. z U. – rampy kolejowej w getcie, skąd wyruszały wagony z wywożonymi stamtąd osobami – nastąpił w dniu 23 lipca 1942 roku i tego samego dnia w obozie w T. życie straciło około 7.400 osób, przywiezionych do obozu pierwszymi transportami. Tylko z (...) getta, od końca lipca do połowy września 1942 roku wywieziono do T. około 241.000 osób. W obozie zaś, do listopada 1942 roku, zginęło co najmniej 800.000 osób. Ucieczki z transportów, czy już z samego obozu były jednostkowymi przypadkami. Zazwyczaj wszystkich uciekinierów wyłapywano i zabijano na miejscu. (fakty powszechnie znane, nadto informacje o obozie w T. k. 57-61, A. S., B. E., D. L., J. L., J. G. (3) „Zagłada Ż.. Studia i (...)” Stowarzyszenie Centrum (...) 2012 rok) H. G. w dniu 6 sierpnia 1942 roku wraz z około 150-200 swoich podopiecznych z (...) S. został wyprowadzony na U.. Pochód z (...) S. na rampę kolejową obserwowali świadkowie, których świadectwa tego wydarzenia przetrwały w formie pamiętników, dzienników, czy listów. Ostatnią drogę H. G. z getta na U. widzieli m.in.: I. S., M. R., W. S., A. L., N. R. – który był też ostatnią osobą, jaka widziała H. G. na U., przed transportem do T.. N. R. zanotował w swoim dzienniku, że rozmawiał z H. G. zanim ten został umieszczony w wagonie towarowym w pociągu do T. i próbował namówić go do podjęcia starań o uratowanie się przed transportem do obozu. H. G. nie zgodził się jednak zostawić swoich podopiecznych samych i wraz z nimi został przetransportowany do T.. (fakty powszechnie znane, nadto wydruki świadectw dotyczących ostatnich dni H. G. w G. k. 27-31) Nie istnieje żadna dokumentacja, z której wynikałoby w jakiej konkretnej dacie zginął H. G.. Jednakże sposób funkcjonowania obozu zagłady w T. pozwala na ustalenie, że H. G. zginął w obozie zagłady w T. najpóźniej w dniu 7 sierpnia 1942 roku, tj. następnego dnia po przybyciu wraz z dziećmi z (...) S. transportem z getta (...), w wieku 65 lat. Po tej dacie pomimo licznych badań nie odnotowano żadnej wzmianki, by H. G. był widziany. (fakty powszechnie znane, nadto zeznania świadka D. L. k. 293-293v) Na skutek wniosku złożonego przez J. G. (2), postanowieniem z dnia 30 listopada 1954 roku w sprawie Ns 2460/53 Sąd Powiatowy w L. uznał H. G. za zmarłego i oznaczył chwilę jego śmierci na dzień 9 maja 1946 roku. (postanowienie – k. 28 -28vakt Ns 2460/1953 Sądu Powiatowego w L.) 3