swobody ruchu, nie miała ograniczonego kontaktu
z innymi osobami. Wszystkie wskazane powyżej
okoliczności w ocenie Sądu nakazywały uznać, że
cierpienia E. C. nie były nadzwyczajne, gdyż oceniła
ona zachowanie Policjantek jako miłe i życzliwe, zaś
negatywnie Policjantów, ponieważ „nie odzywali się
do niej”. Wnioskodawczyni wyruszając na pokojowe
towarzyszenie uczestnikom „(...)” musiała liczyć się z
trudnościami w skorzystaniu z publicznych toalet, a
kwestie fizjologiczne nie były dla niej przeszkodą w
podjęciu decyzji o opuszczeniu mieszkania jak również
pozostawienie, wobec samotnego wychowywania
dwojga małoletnich dzieci, ich bez opieki na czas
potencjalnej nieobecności, który musiała przecież, jako
dojrzała osoba, właściwie oszacować. W ocenie Sądu
kwota 2 000 zł za okres zatrzymania E. C. z pewnością
nie jest kwotą jedynie symboliczną, a jawi się jako
adekwatna i pozostaje odpowiednia do warunków życia
społeczeństwa. W pozostałym zakresie wniosek należało
oddalić jako wygórowany i przez to nieuzasadniony. Nie
było to bowiem zatrzymanie wielogodzinne, związane
z przewiezieniem do jednostki policji, umieszczeniem
w izbie zatrzymań, koniecznością spędzenia tam nocy,
założeniem kajdanek, przeszukaniem czy kontrolą
osobistą połączoną z kontrolą otworów anatomicznych,
związanym z tym upokorzeniem.
1.KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
3.
na podstawie § 15 ust. 1, 11 ust. 6 i § 17 pkt 1
Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
października 2015 roku w sprawie opłat za czynności
adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800 ze zm.) zasądzono
od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawczyni kwotę
288,00 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z
ustanowieniem pełnomocnika. Zauważyć trzeba, że w
kodeksie postępowania karnego od dnia 1 lipca 2015r.
znajduje się regulacja wprost stanowiąca, że w razie
uwzględnienia roszczeń choćby w części wnioskodawcy
przysługuje od Skarbu Państwa zwrot uzasadnionych
wydatków, w tym z tytułu ustanowienia jednego
pełnomocnika. W kodeksie postępowania w sprawach
o wykroczenia nie ma odpowiednika art. 554 § 4
zdanie drugie kpk. Niemniej Sąd przyłącza się do
stanowiska zaprezentowanego przez Sąd Apelacyjny