uprzedzeniu do narodów ukraińskiego i żydowskiego, a także o tym, że słowa „chachły” i „kabany” traktuje on jako obraźliwe synonimy słowa „Ukraińcy”, nie zaś określenia części narodu ukraińskiego, b.dowodów w postaci materiałów naukowych i popularnonaukowych, z których wynika, że figury szczura i wszy nie są symbolami chciwości, natomiast są konotowane z odrazą i posługiwanie się nimi w procesie komunikacji służy wyrażeniu pogardy, ponadto zaś symbole te są powszechnie kojarzone jako narzędzia tzw. antytyfusowej propagandy III Rzeszy Niemieckiej, skierowanej przeciwko całości ludności żydowskiej, c.dowodów w postaci materiałów naukowych i popularnonaukowych, z których wynika, że użyty przez oskarżonego etnonim „chazarski” jest pejoratywnie zabarwionym synonimem nazw „ukraiński” lub „żydowski” i jest używany ze względu na rzekome pochodzenie tych grup narodowych; 3.obrazę art. 7 KPK poprzez dokonanie oceny przeprowadzonych dowodów niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności: a.błędną ocenę wyjaśnień oskarżonego D. C. wynikającą z nieuwzględnienia sprzeczności pomiędzy treścią tych wyjaśnień a powszechnym uzusem językowym oraz treścią innych wypowiedzi oskarżonego, sformułowanych i opublikowanych bez związku z toczącym się postępowaniem karnym, b.oparcie ustaleń faktycznych na niepełnej, niejasnej i niespójnej opinii biegłej z dziedziny językoznawstwa dr J. P. przy jednoczesnym zdyskwalifikowaniu dotyczących tej samej materii jasnych i spójnych opinii biegłych prof. dr hab. A. S. i dr A. N., które to naruszenia przepisów postępowania skutkowały błędnym ustaleniem, że użyte przez oskarżonego określenia „chachły”, „kabany” i „plemię żmijowe” nie mają znieważającego charakteru, a także dowolnym przyjęciem, że nie zostały one użyte z powodu przynależności narodowej obrażonych zbiorowości, lecz odnosiły się jedynie do tych przedstawicieli grup ludności narodowości ukraińskiej i żydowskiej oraz wyznawców judaizmu, którym można przypisać chciwość bądź nacjonalistyczne poglądy i postawę. Mając na względzie powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Oleśnicy do ponownego rozpoznania. Oskarżyciel posiłkowy - Związek w Polsce, zaskarżając wyrok w całości, podniósł zarzuty: 1.naruszenia prawa materialnego, tj. art. 257 KK poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się w przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji błędnego poglądu, że zniewagą są tylko wypowiedzi obelżywe, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż zniewagą są wszelkiego rodzaju zachowania wyrażające pogardę wobec drugiego człowieka, które głębiej wyrażają ujemny stosunek do wartości jaką reprezentuje sobą człowiek, aniżeli lekceważenie, w tym także zachowania (wypowiedzi, gesty, rysunki) mogące kogoś w oczach innych ludzi poniżyć i dotknąć na czci, choćby same nie były wyrazami obelżywymi, jak też zarzuty ośmieszające postawione w formie niezracjonalizowanej, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnego wniosku, iż takie słowa użyte przez oskarżonego jak „chachły, kabany” (w odniesieniu do Ukraińców), „żmijowe plemię” (w odniesieniu do Żydów), oraz grafiki zamieszczone przez oskarżonego, nie stanowią zniewagi; 2.naruszenie prawa materialnego tj. art. 256 § 1 KK i art. 257 KK poprzez błędną ich wykładnię wyrażającą się w przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji błędnego poglądu, że znamieniem wskazanych w nich przestępstw jest „motywacja w postaci wyrażenia nienawiści”, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że motywacja taka nie jest ich znamieniem; 3.naruszenie art. 193 § 1 KPK i art. 194 pkt 2 KPK poprzez zasięgnięcie przez Sąd pierwszej instancji opinii biegłego „celem ustalenia czy wypowiedzi oskarżonego D. C. zamieszczone na portalach społecznościowych, a opisane w pkt IXIII aktu oskarżenia miały charakter znieważający grupę ludności narodowości ukraińskiej i żydowskiej z powodu jej przynależności narodowej” i oparcie wyroku na takiej opinii, podczas gdy ocena czy dana wypowiedź stanowi zniewagę i czy znieważanie następuje „z powodu” przynależności narodowej, a tym samym czy wyczerpuje znamię z art. 257 KK, należy do wyłącznej kompetencji Sądu, a nie biegło; 4.naruszenie art. 201 KPK poprzez oparcie wyroku na sprzecznej, niejasnej, niepełnej opinii biegłej z zakresu lingwistyki; 5.naruszenie art. 444 § 3 KPK (powinno być art. 442 § 3 KPK - SN) poprzez niezastosowanie się do wskazań Sądu odwoławczego nakazujących Sądowi pierwszej instancji prawidłowe zastosowanie art. 4 KPK, art. 7 KPK i art. 410 KPK, tj. dokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego; 5