dla oceny możliwego zamiaru oskarżonego. Wywiedziono także w kasacji, że doszło do naruszenia art. 433 § 2 KPK w
zw. z art. 457 § 3 KPK, art. 4 KPK, art. 7 KPK, poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego przez Sąd I instancji
z pogwałceniem zasad prawidłowego rozumowania i w konsekwencji wywiedzenie wniosków nie popartych przeprowadzonymi w sprawie dowodami. Podniesiono zarzut błędnej ocenę zeznań pokrzywdzonych i dowolne ustalenie, że obraza
ich uczuć religijnych dokonała się jedynie w wyniku obejrzenia nagrania na portalu youtube oraz błędną ocenę wyjaśnień
oskarżonego w korelacji z zeznaniami świadka W. poprzez przyjęcie, iż nie godził on się na obrazę uczuć religijnych
pokrzywdzonych - podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy, wskazuje - zdaniem wnoszącego kasację - iż oskarżony A. D. obejmował swoim zachowaniem ewentualnym obrazę uczuć religijnych innych osób (tzn. nieobecnych w dniu
zdarzenia w klubie U.), na co wskazywać winno udzielenia akredytacji obecnemu tam dziennikarzowi i godzenie się na
obrazę uczuć religijnych publikacjami prasowymi. Ponadto podniesiono obrazę art. 196 KK poprzez błędną wykładnię,
iż czyn ten stanowi przestępstwo materialne, podczas gdy jest to - zdaniem wnoszącego kasację - przestępstwo formalne,
a także "dodanie" kryterium, przesłanki nie przewidzianej w tym przepisie, obrażenia uczuć religijnych osób obecnych
podczas czynności sprawczej.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego i utrzymanego nim w mocy wyroku
Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Prokurator zaskarżając wyrok Sądu II instancji na niekorzyść oskarżonego zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść
orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 1 i 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK, polegające
na zaniechaniu dokonania przez Sąd Okręgowy wszechstronnej kontroli odwoławczej oraz wybiórcze rozważenie zarzutów podniesionych w skargach apelacyjnych, w następstwie czego oraz w wyniku dokonania nieprawidłowej wykładni
art. 29 ust. 1 i art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych doszło do utrzymania w mocy, wydanego
z naruszeniem prawa karnego materialnego tj. art. 196 KK, wyroku Sądu Rejonowego, w którym z naruszeniem zasad
określonych w art. 7 KPK wyrażono błędny pogląd o granicach zamiaru z jakim A. D. niszczył "Pismo Święte", rzucał
wydarte z niego kartki w kierunku widowni koncertu oraz używał towarzyszące temu zachowaniu obraźliwe słowa. Podniósł też, że nieprawidłowo uznano, że takim zachowaniem Adma D. przewidywał i godził się wyłącznie na to, że może
obrazić uczucia religijne osób, które w tym koncercie uczestniczyły. W dalszym ciągu kasacji wywiedziono, że okoliczności, miejsce i sposób zorganizowania koncertu, który nie miał - zdaniem prokuratora - charakteru imprezy zamkniętej,
treść wypowiadanych słów, ich kontekst nakazywały przyjąć, że była to osobista wypowiedź A. D., który nie korzystał w
tym zakresie z ochrony, o jakiej mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, co z kolei winno
prowadzić do uznania, ze przewidywał możliwość jej upublicznienia, godził się na to, że jej upublicznienie może obrazić
uczucia religijne innych osób, które zapoznają się z tym fragmentem jego wystąpienia, a zatem wyczerpał on znamiona
przestępstwa zarzucanego mu aktem oskarżenia.
Prokurator wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy temu Sądowi I instancji ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacje prokuratora oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego okazały się oczywiście bezzasadne, co w myśl art. 535
§ 3 KPK, zważywszy że oddalenie kasacji nastąpiło na rozprawie przy udziale stron, nie wymagało sporządzenia uzasadnienia. Mając jednak na uwadze fakt, iż sprawa dotyczy problemu niezwykle ważnego z punktu widzenia społecznego,
zwłaszcza w zakresie odpowiedzialności karnej, a mianowicie antynomii między wolnością sumienia i religii, chronionej
w dyspozycji art. 53 Konstytucji, na straży której stoją przepisy rozdziału XXIV kodeksu karnego, w tym art. 196 KK, a
wolnością słowa i wyrażania swoich poglądów, gwarantowaną w treści art. 54 Konstytucji - należało uznać, że pisemne
sporządzenie uzasadnienia wydanego postanowienia jest niezbędne.
Przemawia za tym także fakt, że sprawy tego typu niezbyt często pojawiają się w trybie kasacyjnym przed Sądem Najwyższym, a doniosłości ich nie sposób zaprzeczyć.
Na wstępie wypada skonstatować, że wolność sumienia i religii gwarantowana jest w przytoczonym wyżej przepisie art.
53 Konstytucji. Zapewnia ją także w systemie prawnym Rady Europy art. 9 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw
Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej EKPCz) (Dz.U. 1993, Nr 61, poz. 284), a w systemie prawa Unii Europejskiej art. 10 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Zauważyć ponadto należy, że w systemie powszechnego (uniwersalnego) prawa międzynarodowego statuuje ją także art. 18 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz art. 18
Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 16 grudnia 1966 r. (Dz.U. 1977, Nr 38, poz. 167).
Na straży przestrzegania wspomnianej wolności sumienia i religii stoją przepisy karne sformułowane w treści rozdziału
XXIV kodeksu karnego, a wśród nich art. 196 KK.
5