domysłach i przypuszczeniach. W swoim środku odwoławczym nie wskazuje jednak tych
fragmentów opinii, które uzasadniałyby stawianą tezę. Dlatego też głębsza polemika z
zarzutami apelacji w tej części nie jest możliwa. Poza tym dowód z opinii biegłego podlega
takiej samej ocenie jak każdy inny dowód w całokształcie zebranego w sprawie materiału
dowodowego i takiej oceny dokonał Sąd Okręgowy. W tym stanie rzeczy nieuprawniona
jest teza obrońcy o naruszeniu przepisów art. 193 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w
zw. z art. 7 k.p.k.
Bezzasadny jest też stawiany w apelacji zarzut jakoby Sąd Okręgowy zastąpił dowód z
wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków notatkami urzędowymi, zapiskami, treścią pism
jak też bezpodstawnie oparł swoje ustalenia na wizerunkach osób, zaś zaniechał
bezpośredniego okazania tych osób czym obrazić miał przepisy art. 174 k.p.k. w zw. z art.
173 § 1-3 k.p.k. Z części motywacyjnej zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji
poczynił swoje ustalenia w szczególności w oparciu o wyjaśnienia oskarżonych, zeznania
świadków, opinie biegłych, utrwalone na płytach zapisy z monitoringu, protokoły oględzin
z materiałem poglądowym. Natomiast notatki urzędowe, zapiski i pisma potraktował
jedynie jako informacje o dowodzie, a tym samym nie zastępował nimi wyjaśnień
oskarżonych i zeznań świadków. Okazanie osoby ze zdjęcia (jej wizerunku) jest również
dopuszczoną przez polską procedurę karną czynnością dowodową o czym stanowi wprost
przepis art. 173 § 1 k.p.k., a tym samym nie stanowi obrazy powołanego przepisu.
Stanowisko to zostało również ugruntowane w doktrynie. Wystarczy w tym miejscu
odwołać się chociażby do wyroku Sadu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada
2022 r. (II AKa 87/2, LEX nr 3455544), który stwierdził, iż "Okazanie wizerunku osoby
jest pełnoprawnym sposobem okazania. Z treści art. 173 § 1 k.p.k. wynika możliwość
dokonania okazania zarówno wizerunku, jak i osoby bezpośrednio. Obie te formy mają
istotne znaczenie z punktu widzenia zarówno wykrywczego, jak i dowodowego".
Podniesiony w apelacji zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 258 § 1 k.k. nie jest
zasadny. Sąd Okręgowy w części motywacyjnej zaskarżonego, odwołując się do
stanowiska judykatury, wykazał dlaczego grupa do której należał oskarżony spełnia
wszystkie ustawowe kryteria grupy przestępczej o jakiej mowa w art. 258 § 1 k.k. Podał
mianowicie, że w ramach ruchu pseudokibicowskiego klubu (...), działała zorganizowana
grupa przestępcza o typowych zhierarchizowanych strukturach kierowanych przez T. P.,
mającej na celu organizowanie i udział w bójkach pseudokibiców klubu sportowego (...) z
pseudokibicami innych klubów piłkarskich na terenie kraju. Aby nie przesądzać w tym
procesie kwestii winy T. P., który nie był objęty aktem oskarżenia w niniejszym
postępowaniu, w opisie czynu przypisanego M. A. Sąd Okręgowy wskazał jedynie, że ta
grupa przestępcza kierowana była przez "ustaloną osobę", co jest powszechnie przyjętą