14. Pismem z dnia 10 września 1997 r. B. H. wniosła o stwierdzenie przez Sąd nabycia spadku po O. K.. Wskazała w
nim, że jego żona zaginęła podczas Powstania (...). Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2000 r., sygn. II Ns 1374/97, Sąd
Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie stwierdził, że spadek po O. K. nabyła na podstawie ustawy M. P. – jego
siostra.
(wniosek, k. 3; postanowienie, k. 49 akt II Ns 1374/97)
15. Na wniosek B. H. z dnia 1 czerwca 1998 r. przy udziale D. P. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie postanowieniem z dnia 8 czerwca 1999 r. uznał za zmarłą Z. K. (3) (w postanowieniu wpisano K., ale zostało to sprostowane)
z domu Ł., urodzoną ok. 1893 r., żonę O. H. K., ostatnio zamieszkałą w W. przy ul. (...) i oznaczył chwilę jej śmierci
na 2 października 1944 r. o godz. 24. W postępowaniu B. H. zeznała, że z tego co wie Z. K. (3) mieszkała w W. przy
Mokotowskiej 8. Któregoś dnia w czasie Powstania (...) wyszła z domu i już nie wróciła. Mąż jej szukał, ale bezskutecznie,
a sam zmarł w listopadzie 1945 r.
(postanowienie, k. 19; protokół rozprawy, k. 7 akt II Ns 1294/98)
16. Na podstawie postanowienia z dnia 8 czerwca 1999 r. Urząd Stanu Cywilnego w W. sporządził akt zgonu nr (...)
(obecny numer (...)).
(akt zgonu, k. 131; także k. 6 akt I Ns 1146/00)
17. Wnioskiem z dnia 21 lipca 2000 r. B. H. wniosła o stwierdzenie, że spadek po Z. K. (3) nabył jej mąż O. K.. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2002 r., sygn. I Ns 1146/00 Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie stwierdził,
że spadek po Z. K. (3) nabył w całości mąż O. K..
(wniosek, k. 2; postanowienie, k. 21 – z akt I Ns 1146/00)
18. Spadek po M. P. nabyli po ½ mąż L. P. oraz syn Z. P.. Po L. P. spadek nabyła żona P. P., a po P. P. – wnuczka M. K.
(2) (po mężu K.). Po Z. P. spadek nabyły żona – D. P. i córka B. P. (po mężu H.).
(postanowienie, k. 276, 297; postanowienie, k. 275, 354; postanowienie, k. 277, 352; kopia aktu małżeństwa, k. 278;
postanowienie, k. 6 akt II Ns 1294/98)
Podstawa prawna rozpoznania na posiedzeniu niejawnym
19. Zgodnie z art. 15zzs2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych,
jeżeli w sprawie rozpoznawanej według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego postępowanie dowodowe zostało
przeprowadzone w całości, sąd może zamknąć rozprawę i wydać orzeczenie na posiedzeniu niejawnym po uprzednim
odebraniu od stron lub uczestników postępowania stanowisk na piśmie. Zdaniem Sądu przesłanki do wydania postanowienia na tej podstawie ziściły się (postępowanie dowodowe zostało zakończone), w związku z czym Sąd postanowieniem
z dnia 14 grudnia 2022 r. zamknął rozprawę.
Ocena dowodów
20. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie wyżej wymienionych dowodów.
21. Kwestią sporną pomiędzy wnioskodawcą a uczestniczką M. K. (1) było to, czy zmarła w Anglii Z. K. (3) to ta sama
osoba co Z. K. (3), dla której sporządzono akt zgonu na skutek uznania za zmarłą w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia 8 czerwca 1999 r. Pełnomocnik uczestniczki zwracał uwagę na to, że w dostępnym w Internecie wykazie
pochowanych na cmentarzu w C. wskazano inną datę zgonu niż w akie zgonu lub zeznaniach P. S.. Sąd uznaje jednak, że ta
jedna rozbieżność nie może wpływać na wniosek wynikający ze wszystkich innych dowodów w sprawie – a mianowicie,
że zmarła w 1987 r. Z. K. (3) to ta sama osoba, którą uznano za zmarłą w postępowaniu o sygn. II Ns 1294/98. Z żadnego z
dokumentów wytworzonych tuż po wojnie (aktu zgonu O. K. w pierwotnym brzmieniu, jego ustnego testamentu) nie wynika, aby Z. K. (3) była przez kogoś traktowana jako zmarła lub zaginiona – w szczególności przez jej męża. Dokumenty
z zasobów Spółdzielni (...) dowodzą tego, że Z. K. (3) prowadziła ze spółdzielnią korespondencję z Wielkiej Brytanii –
w jej aktach znajduje się nawet pełnomocnictwo poświadczone przez angielskiego notariusza i polski konsulat w L..
22. Zebrane w sprawie dokumentu są spójne z zeznaniami J. S. (1), który wiedział o pobycie Z. K. (3) w L. i jej śmierci
tamże. Jedyną, ale tylko pozornie istotną, niespójność pomiędzy dokumentami a zeznaniami stanowi jego twierdzenie o
tym, że mąż Z. K. (3) zmarł przed wojną. Zeznanie J. S. (1) na ten temat stanowi jednak tylko jego domysł na podstawie
tego, że Z. K. (3) opuściła kraj bez męża, a nie kategoryczne stwierdzenie na temat własnej obserwacji. Z powodu upływu
4