cjalnie obraźliwe, nie jest w stanie przewidzieć, czy nie zostanie pociągnięta do odpowiedzialności karnej na podstawie
art. 196 KK, wobec niejasności znamion ustawowych, jak i pozaustawowych kontratypów.
2. Marszałek Sejmu w piśmie z 18 czerwca 2014 r. w imieniu Sejmu wniósł o stwierdzenie, że art. 196 KK w zakresie,
w jakim penalizuje obrazę uczuć religijnych innych osób przez publiczne znieważenie przedmiotu czci religijnej, jest
zgodny z art. 42 ust. 1 w związku z art. 2 i z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz nie jest niezgodny
z art. 53 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 1 Konstytucji. Ponadto wniósł o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie,
na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 TKU, ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.
2.1. Sejm podkreślił, że skarżąca objęła zakresem zaskarżenia cały art. 196 KK, podczas gdy została prawomocnie uznana
winną jedynie obrazy uczuć religijnych przez znieważenie przedmiotu czci religijnej w osobach autorów Pisma Świętego.
Tym samym część normy wywodzonej z art. 196 KK, obejmująca publiczne znieważenie miejsca przeznaczonego do
publicznego wykonywania obrzędów religijnych, nie znalazła zastosowania i nie stanowiła podstawy orzeczeń sądów
wydanych w sprawie skarżącej. Wobec powyższego postępowanie w tym zakresie powinno ulec umorzeniu na podstawie
art. 39 ust. 1 pkt 1 TKU.
Zdaniem Sejmu, w niniejszej sprawie właściwym przedmiotem kontroli jest art. 196 KK w zakresie, w jakim penalizuje
obrazę uczuć religijnych innych osób przez publiczne znieważenie przedmiotu czci religijnej.
2.2. Wątpliwości Sejmu budzi również dopuszczalność merytorycznego rozpoznania zarzutu niezgodności zaskarżonego
przepisu z art. 25 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
25
W opinii Sejmu, nie można jednoznacznie rozstrzygnąć, czy skarżąca zmierza do wyeliminowania z porządku prawnego
kwestionowanego przepisu z uwagi na brak podstaw do utrzymania określonego poziomu kryminalizacji, czy też kwestionuje brak regulacji analogicznej do art. 196 KK, której przedmiotem ochrony byłyby uczucia i światopogląd osób
niewierzących.
W ocenie Sejmu, zarzuty skarżącej kierowane są w stronę niewłaściwego wywiązywania się przez władze publiczne z
obowiązku określonego w art. 25 ust. 2 Konstytucji, a więc zachowania bezstronności w sprawach przekonań religijnych,
światopoglądowych i filozoficznych, zapewniającej swobodę ich wyrażania w życiu publicznym. Tym samym skarżąca
nie uczyniła zadość obowiązkowi należytego uzasadnienia zarzutu naruszenia wskazanych wzorców konstytucyjnej kontroli, co winno skutkować umorzeniem postępowania w tym zakresie na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 TKU.
2.3. Sejm zauważył także, że w petitum skargi konstytucyjnej wskazano, iż art. 196 KK narusza art. 54 ust. 1 w związku z
art. 31 ust. 3 i w związku z art. 2 Konstytucji. Natomiast w uzasadnieniu całkowicie pominięto kwestię niezgodności z art.
2 Konstytucji, nie uzasadniając postawionych zarzutów. Zatem, w ocenie Sejmu, także w tym zakresie należy umorzyć
postępowanie na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 TKU, ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.
2.4. Sejm podkreślił, że stanowisko skarżącej opiera się na założeniu, iż funkcjonowanie art. 196 KK w systemie prawa
godzi w wolność sumienia i religii wyrażoną w art. 53 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim ingeruje w wolność sumienia
osób niewierzących poprzez uniemożliwienie im swobodnego wyrażania poglądów odnośnie przedmiotów czci religijnej.
W opinii Sejmu, art. 196 KK nie odnosi się bezpośrednio do światopoglądu potencjalnego sprawcy, a jedynie do określonych zachowań, które można uznać za znieważające. Zniewaga polega bowiem na okazaniu pogardy, a zatem braku
szacunku, lekceważenia. Brak więc związku między wyrażeniem pogardy i formułowaniem wypowiedzi stanowiących
przejaw określonego poglądu. Istota zniewagi nie polega na merytorycznej wypowiedzi oceniającej właściwości lub postępowanie danej osoby, opartej na faktach istniejących lub domniemanych, ale na wypowiedzi uchybiającej godności
osobistej ze względu na jej formę, a nie treść.
W ocenie Sejmu, art. 196 KK w zakresie, w jakim penalizuje obrazę uczuć religijnych innych osób przez publiczne
znieważenie przedmiotu czci religijnej, nie jest niezgodny z art. 53 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 1 Konstytucji.
2.5. Przechodząc do oceny art. 196 KK z art. 42 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, Sejm zgodził się ze skarżącą, że
sformułowania "obraza uczuć religijnych" oraz "przedmiot czci religijnej" są nieostre. Sejm zaznaczył jednak, że stanowiska doktryny i orzecznictwa nie są aż tak rozbieżne, jak to sugeruje skarżąca. Zdaniem Sejmu, nie można uznać, że
wątpliwości interpretacyjnych nastręcza pojęcie "obraza uczuć religijnych". W doktrynie przez obrazę uczuć religijnych
rozumie się takie zachowanie, które zarówno obiektywnie, jak i w odczuciu konkretnej osoby lub grupy osób odbierane
jest jako zachowanie obelżywe i poniżające. Jest to reakcja emocjonalna danej osoby związana z poniżającym zachowaniem wobec przedmiotu, znaku, symbolu, osoby będącej nośnikiem wartości religijnych.
4