Przedmiotowa nieruchomość położona jest w G. przy ulicy (...) i składa się z działek o numerze ewidencyjnym (...) o
powierzchni 119 m2 oraz o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni 81 m2. Pierwotnie stanowiła część działki (...) o
powierzchni 870 m2 wpisanej do Repertorium hipotecznego (...) Nr (...). W 1928 roku właściciel zachodniej połowy M. L.
M. podzielił w poprzek swoją część działki (...) o powierzchni 435 m2 w ten sposób, że jedna część miała powierzchnię 200
m2, a druga 235 m2. Natomiast wschodnia część działki (...) o powierzchni 435 m2 należała do Izraela i C. G. małżonków
M..
J. B. nabył od M. L. M. powyższą działkę o powierzchni 200 m2 na podstawie umowy sprzedaży z dnia 26 lipca 1928
roku zarejestrowanej pod numerem Rep. A 1182 sporządzonej przed W. T. zastępcą notariusza A. S. w Ł..
Rodzice M. S. kupili od M. wschodnią połowę parceli numer 83 oraz z części zachodniej fragment od ulicy.
Nie wiadomo, co się działo z J. B. i jego rodziną po drugiej wojnie światowej. Nie zgłaszał on żadnych roszczeń w
stosunku do przedmiotowej nieruchomości.
Co najmniej od początku 1965 roku przedmiotowa nieruchomość była wydzierżawiana przez Prezydium Powiatowej lub
Miejskiej Rady Narodowej osobom fizycznym (właścicielom pozostałej części placu numer 83), m.in.: od dnia 2 stycznia
do dnia 31 grudnia 1965 roku – J. S., od dnia 2 stycznia do dnia 31 grudnia 1966 roku – J. S., od dnia 1 stycznia 1969
roku do dnia 31 grudnia 1970 roku – N. S., od 1976 roku do 1980 roku – N. S., od dnia 15 października 2007 roku do dnia
14 października 2010 roku – M. S.. Do 1967 roku umowy dzierżawy dotyczyły gruntu o powierzchni 200 m2, a później
119 m2. Pomimo zmniejszenia powierzchni gruntu na umowach wydzierżawiający władali cały czas gruntem o tej samej
powierzchni, tj. 200 m2.
W 1967 roku działka numer (...) została podzielona na dwie działki: numer (...) (obejmującą całą wschodnią część działki
(...), część zachodniej połowy działki (...) o powierzchni 235 m2, jak również fragment pozostałej zachodniej połowy
przylegający wzdłuż do wschodniej części) oraz numer 1929 odpowiadającą większej części pozostałej zachodniej połowy. Co do działki o numerze (...) - w ewidencji gruntów jako władający ujawniony został Skarb Państwa. W 1979 roku
dokonano zmiany numeracji działek, w ten sposób, że działkę (...) oznaczono numerem 109, a działkę 1929 numerem (...).
W 2012 roku przy sporządzaniu mapy do celów prawnych celem ustalenia granic nieruchomości po J. B. działka numer
(...) została podzielona na działki (...) (o powierzchni 81 m2) i 109/2.
W 2014 roku sporządzona została mapa do celów prawnych, z której wynika, że M. S. był właścicielem nieruchomości
składającej się z działek numer (...) i numer 1/8 odpowiadających wschodniej połowie placu 83 o powierzchni 435 m2
wraz z częścią zachodnią placu o powierzchni 235 m2 (objętej księgą wieczystą numer (...)).
W 2015/2016 roku M. S. sprzedał działkę numer (...) o powierzchni 602 m2 J. i A. małżonkom G. (księga wieczysta numer
(...)). Do momentu sprzedaży cały czas M. S. zawierał umowy dzierżawy dotyczące części przedmiotowej nieruchomości
o powierzchni 119 m2 i płacił od niej podatki.
Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny w oparciu o powołane dowody, uznając je za wiarygodne. Sąd meriti miał wątpliwości co do stanu prawnego działki numer (...) wynikające z adnotacji na mapie sytuacyjnej do celów prawnych dla przedmiotowej nieruchomości z 2012 roku (k. 10), że działka ta objęta jest także księgą wieczystą numer (...) jako część działki
o powierzchni 0, (...) przy ulicy (...). W związku z tym z inicjatywy strony powodowej przeprowadzone zostało postępowanie dowodowe w tym zakresie, w tym przesłuchano świadków oraz przeanalizowano akta księgi wieczystej i szereg
dokumentów zarówno współczesnych, jak i powstałych przed wieloma laty. Sąd uwzględnił przy tym uwagę uczynioną
przez geodetę uprawnionego na ww. mapie, a mianowicie, że działka (...) nie jest objęta aktem notarialnym Rep. A 733
z dnia 3 kwietnia 1929 roku, na podstawie którego założono KW (...), oraz że działka (...) ujawniona została w KW (...)
wpisem z dnia 17 sierpnia 1981 roku w momencie błędnego sprostowania położenia nieruchomości na podstawie wypisu
z rejestru gruntów. Właściciel nieruchomości objętej księgą wieczystą numer (...), przesłuchany w charakterze świadka,
nie uważa się za właściciela tejże działki. Ostatecznie Sąd Rejonowy uznał i przyjął w ustaleniach faktycznych, że działka
numer (...) (podobnie jak działka numer (...)) stanowiła wyłącznie własność J. B..
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo.
Sąd meriti wskazał, że na gruncie dekretu z dnia 8 marca 1946 roku o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. z
1946 r. Nr 13, poz. 87, z zm.) stwierdzenie nabycia własności nieruchomości opuszczonej następowało na drodze sądowej
w trybie postępowania nieprocesowego (niespornego). Dekret został uchylony z dniem 1 sierpnia 1985 roku przepisem
art. 100 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. z 1985
3