Przewodniczący Wydziału III Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego pismem z dnia 13 czerwca 2001 r. poinformował wnioskodawcę, że Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym nie jest właściwe do rozpoznania sprawy, bowiem nie może powstać spór kompetencyjny między organem administracji publicznej a Naczelnym Sądem Administracyjnym. C.P. pismem z dnia 27 czerwca 2001 r. wniósł o skierowanie sprawy do Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym podnosząc, że „zagadnienie jest ściśle kompetencyjne”, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny „wszedł w kompetencje” zastrzeżone ustawą Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Zarzucił nadto dyskryminacyjne traktowanie Żydów w zakresie prawa dostępu do sądu. Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje: Z treści wniosku C.P. o rozpatrzenie sporu o właściwość wynika jednoznacznie, że wnioskodawca kwestionuje prawidłowość wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1998 r., (...), twierdząc, że Sąd orzekając w sprawie wyszedł poza granice skargi uchylając zaskarżoną decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 26 września 1997 r. Zgodnie z przepisem art. 190 § 1 KPA Kolegium Kompetencyjne rozstrzyga spory o właściwość między organami administracji publicznej a sądami. W orzecznictwie Kolegium Kompetencyjnego utrwalił się prawidłowy pogląd, że nie może powstać spór kompetencyjny między organem administracji publicznej a Naczelnym Sądem Administracyjnym (np. postanowienie z dnia 22 lutego 1995 r., III PO 2/95, OSNAPiUS 1995, nr 20, poz. 254). Spór taki jest wykluczony ze względu na konstytucyjnie określoną funkcję Naczelnego Sądu Administracyjnego jako sądu sprawującego, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej (art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP). W ramach wypełniania funkcji kontroli administracji publicznej Naczelny Sąd Administracyjny orzeka między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i w tym zakresie kontroluje zgodność z prawem zaskarżonych decyzji (art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym). Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając, jak w rozpoznawanej sprawie, skargę uchyla decyzję (art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym), zaś zgodnie z art. 30 tej ustawy ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże ten Sąd oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że Naczelny Sąd Administracyjny sprawując kontrolę zgodności z prawem decyzji administracyjnej nie narusza właściwości organu administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję ani nie wdaje się w spór kompetencyjny z tym organem. Biorąc powyższe pod rozwagę Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym postanowiło jak w sentencji. 2