ubiegającego się o zasiedzenie zmiany charakteru tego władania na posiadanie samoistne, wykazania momentu
tej zmiany, okoliczności faktycznych, które ją uzasadniają, przy braku w takich sytuacjach domniemania z art.
339 k.c. Dla przykładu przywołać można postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2014 roku, III CSK
329/13, wydane w sprawie, w której wejście we władanie nieruchomości przez Skarb Państwa miało pierwotnie
oparcie w dekrecie o majątkach opuszczonych i poniemieckich a później w przepisach rozporządzenia Ministra
Gospodarki Komunalnej z dnia 9 czerwca 1959 roku w sprawie przejmowania budynków w zarząd państwowy oraz
Prawa lokalowego (ustawy z dnia 30 stycznia 1959 roku zastąpionej - z dniem 1 sierpnia 1974 roku - ustawą z dnia
10 kwietnia 1974 roku). Przyjęto w niej, że nie doszło do automatycznego przekształcenia władztwa w posiadanie
samoistne po wydaniu orzeczenia przywracającego posiadanie, argumentując, że skuteczne przekształcenie dzierżenia
w posiadanie, podobnie posiadania zależnego w posiadanie samoistne, wymaga zamanifestowania przez władającego
faktycznie rzeczą woli dokonania zmiany charakteru dotychczasowego władania w sposób dostrzegalny dla otoczenia
a ciężar wykazania tej okoliczności spoczywał jednak na wnioskodawcy. Dodać należy, że orzecznictwo nawiązujące do
charakteru władztwa w związku z publiczną gospodarką mieszkaniową dotyczy nawet sytuacji, w których ten zarząd
państwowy nad nieruchomością lokalową miał charakter faktyczny, gdy nie udało się w postępowaniu sądowym
dotrzeć do konkretnych formalnych decyzji o przejęciu w zarząd, co często z uwagi na upływ czasu jest utrudnione.
Przywołać należy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2011 roku, III CSK 1/11, w którym przyjęto,
że brak decyzji właściwego do spraw gospodarki mieszkaniowej organu prezydium rady narodowej o przejęciu
nieruchomości w zarząd państwowy w trybie rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 9 czerwca 1959
roku w sprawie przejmowania budynków w zarząd państwowy nie wystarczy do przyjęcia, że Skarb Państwa władał
nieruchomością jak właściciel. Wskazano, że władanie nieruchomością przez Skarb Państwa było charakterystyczne
dla okresu publicznej gospodarki lokalami (wynajmowanie lokali znajdujących się na nieruchomości i pobieranie
czynszów od lokatorów), było zatem faktycznym zarządem sprawowanym za właściciela. Administrowanie lokalami
znajdującymi się w budynku mieszkalnym wykonywane było przez jednostki organizacyjne, którym powierzono te
zadania zarówno w odniesieniu do budynków przejętych w zarząd, jak i tych posiadanych bez tytułu prawnego.
Wskazano też, że wnioskodawcę obciążał dowód wykazania zmiany charakteru władania. Z ustaleń w tej sprawie
wynikało, że określone czynności w stosunku do nieruchomości i korzystających z niej osób podejmowały państwowe,
a od 1990 roku - komunalne jednostki organizacyjne, powołane do wykonywania zarówno zarządu, jak i administracji
zabudowanych nieruchomości przejętych w zarząd państwowy na podstawie powołanych wyżej przepisów lub
faktycznie, bez uprzedniego wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięć w przewidzianej prawem formie. Sąd
Najwyższy w takim stanie faktycznym argumentował, że objęcie w faktyczny zarząd zabudowanych nieruchomości,
także tych, co do których zapadły orzeczenia o przywróceniu ich posiadania nieobecnym z uwagi na czas wojny
właścicielom, miało związek z potrzebą podjęcia działań zmierzających do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych
społeczeństwa w warunkach powojennych i wejściem w życie przepisów o publicznej gospodarce lokalami. Skoro
ustawodawca nałożył na organy administracji zadanie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a formą realizacji tego
zadania było kreowanie i rozwiązywanie stosunków najmu decyzjami, które początkowo mogły dotyczyć lokali we
wszystkich kategoriach budynków (państwowe, prywatne, kamienice czynszowe, domy jednorodzinne), a wydawane
były niezależnie od woli właściciela, to obowiązki właściciela - wynajmującego, gdy ten był nieobecny, musiała
wykonywać jednostka organizacyjna powołana do zarządzania nieruchomościami. Z tego względu wykazywanie przez
wnioskodawcę, że sposób jego władania sporną nieruchomością, polegający na wydawaniu decyzji o przydziale lokalu,
zawieraniu umów najmu, pobieraniu czynszu i wykonywaniu remontów, odpowiadał władaniu wykonywanemu przez
właściciela, nie wyłączało możliwości przyjęcia przez Sąd, że wnioskodawca był jedynie dzierżycielem. Identycznie
przyjęto w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2016 roku, IV CSK 759/15, wskazując, że
badanie charakteru władania rzeczą przez Skarb Państwa obejmuje analizę zewnętrznych jego zachowań względem
rzeczy, jak też analizę podstawy prawnej tego władania, która wskazuje, w czyim imieniu Skarb Państwa nią włada.
Argumentowano, że działania związane z zawieraniem umów najmu lokali mieszkalnych w okresie obowiązywania
ustawy z 1959 roku prawo lokalowe, uchylonej z dniem 1 sierpnia 1974 roku, czyli w okresie obowiązywania publicznej
gospodarki lokalami nie można ocenić jako mających właścicielski charakter. Także w ustawie z 1974 roku Prawo
lokalowe, uprawnienia właściciela zabudowanej nieruchomości w odniesieniu do wynajmowania lokali mieszkalnych
były istotnie ograniczone przez przepisy regulujące szczególny tryb najmu. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tego
postanowienia wskazał, że pomimo braku formalnych decyzji o przejęciu nieruchomości w zarząd państwowy,